Margriet 1
Bewoners:
Hallo, ik ben Jip en hier woon ik samen met mijn broer Pip. Ik ben de jongste, maar wel de grootste. Ik ben wel 7 minimeter groter dan Pip. We wonen hier al 4 jaar in deze boom. Omdat het ons zo goed is bevallen hebben we onze vrienden uitgenodigd om hier ook te komen wonen.
Roodborstje
Laatst was ons nichtje Pleun komen logeren. Met haar erbij gebeuren er altijd leuke dingen. Ze is erg goed met vogels. Thuis heeft ze namelijk 3 vogels die ze tam heeft gemaakt. De vogels kunnen verschillende kunstjes. Toen ze bij ons op bezoek was zag ze een roodborstje. Het vogeltje zat helemaal nat geregeld onder een blad te schuilen. Het zat te bibberen van de kou. Pleun gooide enkele broodkruimels. Deze werden snel opgepikt. Het vogeltje had duidelijk honger. Gelukkig stopte het met regenen. Maar het roodborstje bleef nog even zitten en pikte nog wat meer broodkruimels op. Als dank begon hij uit volle borst te zingen. En Pleun ging de maat aan geven en wat denk je? Het roodborstje begon in de maat te zingen. Het leek wel een orkest. We hebben er erg van genoten. En nu horen we nog steeds het roodborstje regelmatig zingen. Hoor jij hem nu?
Spannende wedstrijd.
Samen met Pip en de rest van ons team zijn wij gaan hockeyen. Op het moment dat we aankwamen bij het veld lag het vol met grote eikels. Echt hele grote. Deze moesten natuurlijk eerst van het veld af voordat er gespeeld kon worden. De eerste twee had ik opgetild en aan de kant gelegd. Mijn rug deed er zeer van. Pip had het beter bekeken. Hij rolde ze gewoon weg. Dat ging veel makkelijker. Nadat het veld schoon was konden we beginnen. We speelde tegen het duinenteam. Altijd een lastige tegenstander.
Onze keeper is een natuurliefhebber. Hij zag vanuit zijn goal een madeliefje staan. Hij liep er naar toe om eens goed te kijken naar de kroonbladeren. Hij bukt en op dat moment hoorde hij de speler van de duinkabouters juichen. Hij had gescoord. Door de mooie bloem was de keeper het spel heel eventjes vergeten. Wat een blunder.
En op de vierentwintigste minuut, ik weet het nog goed, toen gebeurde het. Het meest spannende wat ik ooit heb meegemaakt. Het kwam totaal onverwacht uit de lucht, een grote zwarte kauw. Hij pakte Pip in zijn nek met zijn scherpe klauwen. En zo wilde hij wegvliegen. Gelukkig was onze spits Tess zo scherp om met haar stick heel hard tegen de bal te slaan. Deze vloog in een strakke lijn zo tegen het oog van de kauw. Van schrik liet hij Pip los en vloog direct weg. Dus als je nu een kauw ziet met een blauw oog dat weet je hoe dat komt.